ΠΑΜΕ: Τίμησαν αγωνιστικά την Ημέρα της Γυναίκας-Ο Σύλλογος Προοδευτικών Γυναικών Μυτιλήνης στην Πλατεία Σαπφούς
Τίμησαν αγωνιστικά την Ημέρα της Γυναίκας
Ο Σύλλογος Προοδευτικών Γυναικών Μυτιλήνης στην Πλατεία Σαπφούς
Από το NEWSROOM Δημοσίευση 10/3/2022
Αγωνιστικά τίμησε ο Σύλλογος Προοδευτικών Γυναικών Μυτιλήνης (μέλος της ΟΓΕ) την 8η Μάρτη 2022, Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας, πραγματοποιώντας συγκέντρωση στην Πλατεία Σαπφούς στη Μυτιλήνη.Στη συγκέντρωση χαιρέτησε, εκ μέρους του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου, η Στέλλα Γανωτή.
Από τη Διοίκηση του Συλλόγου ομιλία απηύθυνε η Μαρία Γιαννίκου, τονίζοντας πως πρέπει να φτάσει σε κάθε γυναίκα της λαϊκής οικογένειας το μήνυμα της για τον εορτασμό της 8ης Μάρτη «Εκμετάλλευση, εκβιασμοί και βία, ασπίδα προστασίας η πάλη για χειραφέτηση και γυναικεία ισοτιμία».
Μεταξύ άλλων ανέφερε: «Η 8η Μάρτη φωτίζει την πάλη για την ισοτιμία και την χειραφέτηση των εργαζομένων γυναικών και σηματοδοτεί ότι υπάρχει διέξοδος σε όσα προβλήματα αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Όλες μας βιώνουμε τις ίδιες αγωνίες, ζούμε και εργαζόμαστε κάτω από την ίδια πίεση, νοιώθουμε ανασφάλεια για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Όμως ατομικά δεν μπορούμε να δώσουμε λύση σε ότι μας βασανίζει.
Πραγματική ασπίδα προστασίας είναι η πάλη για την κάλυψη των αναγκών μας στην εργασία, την υγεία, τη μόρφωση, την προστασία της μητρότητας. Αντλούμε δύναμη από τους μεγάλους γυναικείους εργατικούς αγώνες και μετατρέπουμε τον θυμό και την αγανάκτησή μας σε συλλογική δράση και αγώνα.» …
«Αντιπαλεύουμε τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που μας αφήνουν εκτεθειμένες στην ανασφάλεια και την πολύμορφη βία. Όσοι οι όροι της ζωής και της δουλειάς μας επιδεινώνονται τόσο περισσότερο οι γυναίκες δυσκολεύονται να απεγκλωβιστούν από βίαιες, παθογόνες οικογενειακές και διαπροσωπικές σχέσεις. Γιατί η εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών συνδέεται με όλες τις οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, ώστε κάθε γυναίκα να είναι χειραφετημένη οικονομικά, ψυχικά, συναισθηματικά.
Ως ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα αποκαλύπτουμε όλα τα πρόσωπα της βίας κατά των γυναικών και ταυτόχρονα φωτίζουμε τη ρίζα της βίας κατά των γυναικών, οργανώνοντας την πάλη ενάντια σ’ αυτούς που την τρέφουν, ενάντια σ’ αυτούς που τη γεννούν. Η σεξουαλική βία και κακοποίηση, που φτάνει ακόμα και στο βιασμό ή τη δολοφονία αποτελεί σίγουρα την πιο ακραία, αποκρουστική και πιο χυδαία μορφή βίας, όμως δεν παύει να είναι ένα μόνο από τα πολλά πρόσωπα της βίας που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες του καθημερινού μόχθου, που δεν περιορίζεται μόνο στη σωματική, λεκτική, ψυχολογική σεξουαλική κακοποίηση στην εργασία, μέσα στην οικογένεια, στη διαπροσωπική σχέση. … Παλεύουμε να δυναμώσει ο κοινός αγώνας ανδρών και γυναικών της βιοπάλης ενάντια στην γενεσιουργό μορφή βίας, την κοινωνία της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.» …
«Η κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες στο νησί μας είναι απαράδεκτη! Στο νοσοκομείο υπάρχουν μόνο 3 γυναικολόγοι, δεν υπάρχει ψηφιακός μαστογράφος, οι ανάγκες των γυναικών δεν καλύπτονται ούτε για τις εξετάσεις ρουτίνας! Ταυτόχρονα οι χώροι δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά μας είναι ελάχιστοι και αν πάει κανείς εκτός πόλης η κατάσταση είναι δραματική καθώς δεν υπάρχουν ούτε παιδικές χαρές!» …
Δεν συμβιβαζόμαστε να αγωνιούμε για μια θέση νοσηλείας στα γονατισμένα από την πανδημία νοσοκομεία, να χρυσοπληρώνουμε γιατρούς και εξετάσεις στα ιδιωτικά μεγαθήρια της Υγείας, με το άγχος αν θα μπορέσουμε να πάρουμε άδεια από τη δουλειά για να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας που νοσούν, δεν είναι μονόδρομος να θρηνούμε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς να έχουμε υποστελεχωμένα και με λειψό εξοπλισμό νοσοκομεία και μονάδες ΠΦΥ, να μην φτάνουν οι ΜΕΘ για τους ασθενείς που τις έχουν ανάγκη.» …
«Η φετινή 8η Μάρτη, μας βρίσκει για ακόμα μια φορά ανήσυχες και ανασφαλείς με το ξέσπασμα του νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Δεν αφορά μόνο τις γυναίκες στην Ουκρανία, στις οποίες εκφράζουμε την αναμφισβήτητη αλληλεγγύη μας. Αφορά και τις γυναίκες, τον λαό στη χώρα μας, γιατί η Ελλάδα ως μέλος του ΝΑΤΟ, με τις αμερικάνικες βάσεις και άλλες ΝΑΤΟικές υποδομές, με τις άμεσες στρατιωτικές αποστολές του εμπλέκεται στο κουβάρι των οικονομικών και γεωπολιτικών ανταγωνισμών.
Βροντοφωνάζουμε την αντίθεση μας στον πόλεμο που εξελίσσεται τις τελευταίες μέρες στη γειτονιά μας. Καλούμε και τις γυναίκες και όλο τον κόσμο να ξεσηκωθούν ενάντια στους πολέμους που βάζουν τους λαούς σε θανάσιμους κινδύνους και τους καταδικάζουν στη φτώχεια και στην προσφυγιά. Να μην αφήσουμε να χυθεί το αίμα μας και το αίμα των παιδιών μας για τα συμφέροντα του ενός ή του άλλου τμήματος των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των μεγαλεμπόρων που τα υπηρετούν, το ένα ή το άλλο κράτος ή ομάδα κρατών ή διεθνών οργανισμών.» … «Ξέρουμε επίσης πολύ καλά τι σημαίνει προσφυγιά από τις γιαγιάδες μας και τους παππούδες μας που ήταν οι ίδιοι πρόσφυγες μέχρι τους ανθρώπους που έχουν εγκλωβίσει εδώ και ζουν σε άθλιες συνθήκες στο Καρά Τεπέ.
Για αυτό και είμαστε και ενάντια σε κάθε κέντρο κλειστό ή ανοιχτό που εγκλωβίζει ανθρώπινες ζωές. Διεκδικούμε όλοι αυτοί οι άνθρωποι να πάνε στον τόπο που οι ίδιοι θέλουν και να ζήσουν σε αξιοπρεπείς συνθήκες.» … «Μέσα στον συλλογικό αγώνα των Συλλόγων κι Ομάδων Γυναικών της ΟΓΕ, των εργατικών σωματείων, των ενώσεων αυτοαπασχολούμενων, των φοιτητικών συλλόγων μπορεί κάθε γυναίκα να βρει τη δύναμη ώστε με τη δική της αποφασιστική θέληση, στάση, δράση να παλέψει ενάντια στην εκμετάλλευση, στη βία, στους εκβιασμούς, στους πολέμους. Προτάσσουμε τις ανάγκες των γυναικών στην εργασία, στην υγεία, στην προστασία της μητρότητα, στη μόρφωση, στην ειρήνη.»
Η Διοίκηση του Συλλόγου Προοδευτικών Γυναικών Μυτιλήνης ευχαριστεί όσες και όσους ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Συλλόγου και έδωσαν το «παρών» στη συγκέντρωση. Ιδιαίτερα επίσης ευχαριστεί θερμά τα μέλη της χορωδίας Cantaλαλούν που ευρισκόμενα στη πλατεία Σαπφούς δέχτηκαν και παρουσίασαν και στη συγκέντρωση του Συλλόγου μας τα τραγούδια που είχαν τραγουδήσει λίγο πριν κάτω από το άγαλμα της Σαπφούς.
…………………………………………
Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία της Μαρίας Γιαννίκου:
Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,
Η σημερινή μας συγκέντρωση αποτελεί μία μόνο δράση από αυτές που αναπτύξαμε και θα αναπτύξουμε για τον αγωνιστικό εορτασμό της 8ης Μάρτη, για να φτάσει το μήνυμα παντού, σε κάθε γυναίκα της λαϊκής οικογένειας: “Εκμετάλλευση, εκβιασμοί και βία, ασπίδα προστασίας η πάλη για χειραφέτηση και γυναικεία ισοτιμία”.
Αντλούμε δύναμη από τους μεγάλους γυναικείους εργατικούς αγώνες και μετατρέπουμε τον θυμό και την αγανάκτησή μας σε συλλογική δράση και αγώνα.
Η 8η Μάρτη φωτίζει την πάλη για την ισοτιμία και την χειραφέτηση των εργαζομένων γυναικών και σηματοδοτεί ότι υπάρχει διέξοδος σε όσα προβλήματα αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Όλες μας βιώνουμε τις ίδιες αγωνίες, ζούμε και εργαζόμαστε κάτω από την ίδια πίεση, νοιώθουμε ανασφάλεια για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Όμως ατομικά δεν μπορούμε να δώσουμε λύση σε ότι μας βασανίζει. Πραγματική ασπίδα προστασίας είναι η πάλη για την κάλυψη των αναγκών μας στην εργασία, την υγεία, τη μόρφωση, την προστασία της μητρότητας.
165 χρόνια πριν κόντρα στην πρωτοφανή καταστολή και τρομοκρατία , οι εργάτριες στα υφαντουργεία και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, κατέβηκαν σε απεργία διεκδικώντας μείωση των ωρών εργασίας στις 10 (από 16 που δούλευαν τότε), ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και ίση αμοιβή με τους άντρες συναδέλφους τους. Σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της.
Το παράδειγμα αυτών των γυναικών αλλά και πολλών άλλων μέχρι και σήμερα είναι τρανταχτό παράδειγμα ότι με τη συλλογική μας οργάνωση μπορούμε να αντιπαλέψουμε την πολιτική που λογαριάζει τις ζωές μας με τη λογική του «κόστους» για το κράτος με κριτήριο το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό ανέδειξαν και οι αγώνες των εργατών και των γυναικών τους στη ΛΑΡΚΟ, την COSCO, στα μπλόκα του αγώνα των αγροτών, σε κάθε αγωνιστική εστία σε χώρους δουλείας, στις γειτονιές. Από αυτούς τους αγώνες αντλούμε δύναμη και κουράγιο, για να πυκνώσουμε το ποτάμι της συλλογικής αγωνιστικής διεκδίκησης να απαλλαγούμε από την εκμετάλλευση, τους εκβιασμούς, τη βία.
Σήμερα, 8 Μάρτη 2022, η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας μπορεί να εξασφαλίσει :
-
Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλες τις γυναίκες, με μισθό που θα καλύπτει τις ανάγκες μας, με πλήρη εργασιακά-ασφαλιστικά δικαιώματα.
-
Ολόπλευρη κοινωνική προστασία της μητρότητας, ικανοποίηση των ιδιαίτερων βιολογικών αναγκών μας, αλλά και των αναγκών των οικογενειών μας, των παιδιών και των ηλικιωμένων μελών τους με τη δημιουργία και λειτουργία δημόσιων και δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών.
-
Ελεύθερο χρόνο που θα τον αξιοποιούμε δημιουργικά, σύμφωνα με τα ενδιαφέροντά μας, αλλά και για να συμμετέχουμε στην κοινωνική δράση
Η φετινή 8η Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, μας βρίσκει αντιμέτωπες με μία τραγική κατάσταση, να μένουμε εμείς και οι οικογένειές μας απροστάτευτες μπροστά στην πανδημία μετά από δύο χρόνια και ενώ ο λαός μας μετράει χιλιάδες νεκρούς. Μας βρίσκει αντιμέτωπες με άθλιες εργασιακές συνθήκες, με εντατικοποίηση της δουλειάς, την ίδια ώρα που η ανεργία καλπάζει. Η ακρίβεια σπάει κυριολεκτικά κόκαλα με οικογένειες να μην έχουν να πληρώσουν τους φουσκωμένους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος με τα ακριβά δημοτικά τέλη, η θέρμανση μοιάζει μακρινό όνειρο ενώ οι τιμές στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης έχουν εκτιναχθεί. Οι γυναίκες του καθημερινού μόχθου γνωρίζουμε τα πολλά και διαφορετικά πρόσωπα της βίας που ασκεί το εκμεταλλευτικό σύστημα στις ζωές μας. Βιώνουμε τις συνέπειες της υποβάθμισης και εμπορευματοποίησης της Υγείας, μετράμε καθημερινά νεκρούς από την πανδημία. Εργοδοσία και κυβερνήσεις τεντώνουν τα ωράρια, και μαζί με αυτά, τα όρια της σωματικής και ψυχικής μας αντοχής. Το εισόδημά μας εξανεμίζεται πριν φτάσει ο μήνας στα μισά, ενοίκια, λογαριασμοί, στοιχειώδεις δαπάνες αθροίζονται σε ποσά που ξεπερνούν κατά πολύ τον μισθό. Σ’ αυτό το έδαφος μένουν οι γυναίκες εκτεθειμένες στην ανασφάλεια και την βία, σ’ αυτό το έδαφος ανθίζουν και τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης.
Αντιπαλεύουμε τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που μας αφήνουν εκτεθειμένες στην ανασφάλεια και την πολύμορφη βία.
Όσο οι όροι της ζωής και της δουλειάς μας επιδεινώνονται τόσο περισσότερο οι γυναίκες δυσκολεύονται να απεγκλωβιστούν από βίαιες, παθογόνες οικογενειακές και διαπροσωπικές σχέσεις. Γιατί η εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών συνδέεται με όλες τις οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, ώστε κάθε γυναίκα να είναι χειραφετημένη οικονομικά, ψυχικά, συναισθηματικά.
Ως ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα αποκαλύπτουμε όλα τα πρόσωπα της βίας κατά των γυναικών και ταυτόχρονα φωτίζουμε τη ρίζα της βίας κατά των γυναικών, οργανώνοντας την πάλη ενάντια σ’ αυτούς που την τρέφουν, ενάντια σ’ αυτούς που τη γεννούν.
Η σεξουαλική βία και κακοποίηση, που φτάνει ακόμα και στο βιασμό ή τη δολοφονία αποτελεί σίγουρα την πιο ακραία, αποκρουστική και πιο χυδαία μορφή βίας, όμως δεν παύει να είναι ένα μόνο από τα πολλά πρόσωπα της βίας που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες του καθημερινού μόχθου, που δεν περιορίζεται μόνο στη σωματική, λεκτική, ψυχολογική σεξουαλική κακοποίηση στην εργασία, μέσα στην οικογένεια, στη διαπροσωπική σχέση.
Βία είναι το συνολικό τσάκισμα της εργασιακής, της οικογενειακής, της προσωπικής μας ζωής, η έλλειψη μέτρων προστασίας της υγείας και της ζωής μας, των εργασιακών μας δικαιωμάτων, της μητρότητας.
Μιλάμε λοιπόν για ένα πρόβλημα που η ρίζα του φτάνει πιο βαθιά, στην ανισότιμη θέση της γυναίκας στη σημερινή εκμεταλλευτική κοινωνία.
Παλεύουμε να δυναμώσει ο κοινός αγώνας ανδρών και γυναικών της βιοπάλης ενάντια στην γενεσιουργό μορφή βίας, την κοινωνία της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.
Την κοινή μας αγωνιστική δράση προσπαθούν να βομβαρδίσουν οι φεμινιστικές φωνές που παρουσιάζουν την κυριαρχία των ανδρών ως κύρια αιτία για τις διακρίσεις που βιώνουν οι γυναίκες.
Έτσι αθωώνουν την εξουσία των εκμεταλλευτών ανδρών και γυναικών, την κοινωνία που έχει στο DNA της την καταπίεση, την ανισοτιμία, παράγει και αναπαράγει τις αντιδραστικές αντιλήψεις για τις σχέσεις των 2 φύλων αλλά και τις ανορθολογικές θεωρίες περί “κοινωνικής κατασκευής του φύλου.”
Η φετινή 8η Μάρτη, μας βρίσκει για ακόμα μια φορά ανήσυχες και ανασφαλείς με το ξέσπασμα του νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Δεν αφορά μόνο τις γυναίκες στην Ουκρανία, στις οποίες εκφράζουμε την αναμφισβήτητη αλληλεγγύη μας.
Αφορά και τις γυναίκες, τον λαό στη χώρα μας, γιατί η Ελλάδα ως μέλος του ΝΑΤΟ, με τις αμερικάνικες βάσεις και άλλες ΝΑΤΟικές υποδομές, με τις άμεσες στρατιωτικές αποστολές του εμπλέκεται στο κουβάρι των οικονομικών και γεωπολιτικών ανταγωνισμών.
Καταδικάζουμε την στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, που αποτελεί την τυπική έναρξη του πολέμου, το πρώτο τυπικό πολεμικό επεισόδιο, κλιμάκωση και αποτέλεσμα των σφοδρών ανταγωνισμών ανάμεσα στις ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ από τη μία και τη Ρωσία από την άλλη για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των δρόμων μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων, τις σφαίρες επιρροής.
Είμαστε σήμερα εδώ για να δηλώσουμε ότι αρνούμαστε να μείνουμε φοβισμένες στη γωνία. Δεν δεχόμαστε να στοιχηθούμε πίσω από τα συμφέροντα του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστή, πίσω από τα συμφέροντα του ενός ή του άλλου τμήματος των εκμεταλλευτών μας. Με τη σημερινή συγκέντρωσή υψώνουμε τη φωνή μας και στέλνουμε ηχηρό μήνυμα: Διεκδικούμε την άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο. Παλεύουμε για την αποδέσμευση της χώρας μας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Καταλαβαίνουμε σήμερα περισσότερο από ποτέ ότι ο αγώνας αυτός έχει σημασία για τη ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας.
Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αποτελεί την πιο βάρβαρη έκφραση της βίας που μας απειλεί.
Στη σημερινή συγκέντρωση όπως και σε αυτές που ταυτόχρονα πραγματοποιούνται από γυναίκειους συλλόγους και από την ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας σε όλη την Ελλάδα είμαστε μαζί με το Εργατικό Κέντρο Λέσβου, τα σωματεία εργαζομένων, τους συλλόγους που συμμετέχουν για να βροντοφωνάξουμε την αντίθεση μας στον πόλεμο που εξελίσσεται τις τελευταίες μέρες στη γειτονιά μας.
Καλούμε και τις γυναίκες και όλο τον κόσμο να ξεσηκωθούν ενάντια στους πολέμους που βάζουν τους λαούς σε θανάσιμους κινδύνους και τους καταδικάζουν στη φτώχεια και στην προσφυγιά. Οι γυναίκες του καθημερινού μόχθου δεν έχουμε κανένα συμφέρον από τους πολέμους που σχεδιάζουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και υλοποιούν οι κυβερνήσεις που τους εξυπηρετούν και οι μηχανισμοί, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Παλεύουμε για να μην αφήσουμε να χυθεί το αίμα μας και το αίμα των παιδιών μας για τα συμφέροντα του ενός ή του άλλου τμήματος των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των μεγαλεμπόρων κ.α. που τα υπηρετούν, το ένα ή το άλλο κράτος ή ομάδα κρατών ή διεθνών οργανισμών.
Εμείς και οι οικογένειες μας θα βιώσουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τις συνέπειες αυτού του πολέμου. Με την ακρίβεια που θα εκτοξευτεί, με την ανασφάλεια ενός πιο γενικευμένου πολέμου που ίσως χτυπήσει την πόρτα μας.
Ξέρουμε επίσης πολύ καλά τι σημαίνει προσφυγιά από τις γιαγιάδες μας και τους παππούδες μας που ήταν οι ίδιοι πρόσφυγες μέχρι τους ανθρώπους που έχουν εγκλωβίσει εδώ και ζουν σε άθλιες συνθήκες στο Καρά Τεπέ. Για αυτό και είμαστε και ενάντια σε κάθε κέντρο κλειστό ή ανοιχτό που εγκλωβίζει ανθρώπινες ζωές. Διεκδικούμε όλοι αυτοί οι άνθρωποι να πάνε στον τόπο που οι ίδιοι θέλουν και να ζήσουν σε αξιοπρεπείς συνθήκες.
Δεν θα ανεχτούμε να γίνουμε εμείς και τα παιδιά μας κρέας κανόνια τους!
Καταδικάζουμε όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις που κατέστησαν το λαό στόχο, καθώς έχουν εμπλέξει τη χώρα μας στο κουβάρι των ανταγωνισμών και του πολέμου μετατρέποντας την Ελλάδα σε απέραντο πολεμικό ορμητήριο των ΑμερικανοΝΑΤΟϊκών.
Δυναμώνουμε το συλλογικό αγώνα για :
• Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο μεταξύ των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και της Ρωσίας στην Ουκρανία.
• Να σταματήσει η συμμετοχή της Ελλάδας στις ΑμερικανοΝΑΤΟικές επιχειρήσεις περικύκλωσης της Ρωσίας!
• Να μην χρησιμοποιηθούν ευρωατλαντικές υποδομές από ελληνικό έδαφος για τις επιχειρήσεις στην Ουκρανία.
• Να ξηλωθούν όλες οι ευρωατλαντικές βάσεις και υποδομές.
• Να μην επικυρωθεί η Ελληνοαμερικανική Συμφωνία για τις Βάσεις.
• Κανένα ελληνικό στρατιωτικό σώμα να μην σταλεί στις επιχειρήσεις στην Ουκρανία ή σε άλλες ιμπεριαλιστικές αποστολές.
• Αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Σήμερα, τον 21ο αιώνα, υπάρχει η δυνατότητα να ζούμε ειρηνικά, να έχουμε όλες και όλοι μόνιμη και σταθερή δουλειά, με δικαιώματα, με σταθερό ωράριο εργασίας, με μείωση ωρών εργασίας, με μέτρα προστασίας της μητρότητας, με μισθούς και συντάξεις που θα καλύπτουν τις ανάγκες μας.
Σήμερα, τον 21ο αιώνα, με το επίπεδο ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας υπάρχει η δυνατότητα να έχουμε ένα αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας και Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, που θα καλύπτει τις ανάγκες τις δικές μας και των οικογενειών μας: από τις διαγνωστικές, γυναικολογικές εξετάσεις, τον προγεννητικό έλεγχο, την Ιατρικώς Υποβοηθουμένη Αναπαραγωγή μέχρι τη περίθαλψη ασθενών με covid ή με άλλες ασθένειες.
Δεν συμβιβαζόμαστε να αγωνιούμε για μια θέση νοσηλείας στα γονατισμένα από την πανδημία νοσοκομεία, να χρυσοπληρώνουμε γιατρούς και εξετάσεις στα ιδιωτικά μεγαθήρια της Υγείας, με το άγχος αν θα μπορέσουμε να πάρουμε άδεια από τη δουλειά για να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας που νοσούν, δεν είναι μονόδρομος να θρηνούμε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς να έχουμε υποστελεχωμένα και με λειψό εξοπλισμό νοσοκομεία και μονάδες ΠΦΥ, να μην φτάνουν οι ΜΕΘ για τους ασθενείς που τις έχουν ανάγκη.
Η κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες στο νησί μας είναι απαράδεκτη! Στο νοσοκομείο υπάρχουν μόνο 3 γυναικολόγοι, δεν υπάρχει ψηφιακός μαστογράφος, οι ανάγκες των γυναικών δεν καλύπτονται ούτε για τις εξετάσεις ρουτίνας! Ταυτόχρονα, οι χώροι δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά μας είναι ελάχιστοι και αν πάει κανείς εκτός πόλης η κατάσταση είναι δραματική καθώς δεν υπάρχουν ούτε παιδικές χαρές!
Δυναμώνουμε τον κοινό αγώνα γυναικών και ανδρών της βιοπάλης, οργανωνόμαστε στα σωματεία μας, με συμμετοχή στη δράση, έχουμε δύναμη, μπορούμε να κάνουμε την αγανάκτηση διεκδικητικό αγώνα για ζωή και δουλειά με δικαιώματα, για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς μας, για μείωση του εργάσιμου χρόνου, για κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας, για μέτρα προστασίας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στα σχολεία των παιδιών μας. Όλα αυτά που τον 21ο αιώνα, την εποχή των απίστευτων επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων, είναι ρεαλιστικά για όλες τις εργαζόμενες, για τις μητέρες και τις νέες, για όλους τους εργαζόμενους και μας τα στερούν κυβερνήσεις και επιχειρηματικοί όμιλοι, γιατί οι ανάγκες μας γι’ αυτούς μπαίνουν στο ζύγι κόστους – οφέλους.
Μέσα στον συλλογικό αγώνα των Συλλόγων κι Ομάδων Γυναικών της ΟΓΕ, των εργατικών σωματείων, των ενώσεων αυτοαπασχολούμενων, των φοιτητικών συλλόγων μπορεί κάθε γυναίκα να βρει τη δύναμη ώστε με τη δική της αποφασιστική θέληση, στάση, δράση να παλέψει ενάντια στην εκμετάλλευση, στη βία, στους εκβιασμούς, στους πολέμους. Προτάσσουμε τις ανάγκες των γυναικών στην εργασία, στην υγεία, στην προστασία της μητρότητα, στη μόρφωση, στην ειρήνη.
Παίρνουμε αγωνιστικές πρωτοβουλίες δυναμώνοντας τον συλλογικό αγώνα για να διεκδικήσουμε τη ζωή που έχουμε ανάγκη σήμερα, και τις κοινωνικές προϋποθέσεις που θα μας εξασφαλίζουν όχι μόνο αξιοπρεπή ζωή με δικαιώματα, αλλά και ισότιμες σχέσεις συντροφικότητας.
Καμία μόνη της. Μετατρέπουμε τον θυμό και την αγανάκτηση μας σε συλλογική δράση και αγώνα.